Heeft de Federal Reserve zijn ‘mojo’ verloren ?

Als de Federal Reserve eigenhandig aan de knoppen zou draaien en de economie zou kunnen bepalen, zouden er voldoende redenen zijn om de Federal Reserve op te doeken. Sinds het ontstaat van de Fed was er de Grote Depressie, de Grote Stagflatie en sinds kort ook de Grote Recessie. Maar we gaan er nog steeds van uit dat de Federal Reserve leert uit zijn fouten en we geven het het voordeel van de twijfel. Terecht ?

In 1978 kreeg de Fed een dubbel mandaat: maximale tewerkstelling, stabiele prijzen en de lange termijn rentevoeten modereren. De dubbel mandaat stelt geen specifieke doelen voorop en bestaat dus eigenlijk uit 3 onderdelen in plaats van 2. Hoe doet de Fed het onder die dubbel mandaat?

Tussen 1948 en 1978 was de gemiddelde werkloosheid 5,1 % met een standaard deviatie van 1,39. Van 1979 tot 2014 was de gemiddelde werkloosheid 6,4 % met een standaard deviatie van 1,6 -hogere en meer variabele werkloosheid dus.

Inflatie bedroeg tussen 1948 en 1978 gemiddeld 3,54 % met een standaard deviatie van 3,1. Tussen 1979 en 2014 bedroeg de gemiddelde inflatie 3,64 % en een standaard deviatie van 2,77. Inflatie blijft dus in lijn, de variaties is gedaald.

Er wordt echter geen rekening gehouden met de koopkracht van de dollar. Ten opzichte van voor de creatie van de Federal Reserve verloor de dollar bijna al zijn koopkracht, waarvan het grootste deel na 1971 – na Bretton Woods.

De gemiddelde rentevoet op 10-jarige obligaties bedroeg voor 1978 5,21 % met een standaard deviatie van 1,81. Na 1978 bedroeg de gemiddelde rentevoet 6,73 % met een standaard deviatie van 3,16.

Algemeen kan men dus besluiten dat het er niet beter op geworden is sinds het dubbel mandaat voor de Federal Reserve, aldus Forbes.