Italië: Hoge werkloosheid wordt nu een generatieconflict

Griekenland is klein bier vergeleken met de problemen die ons te wachten staan in Zuid-Europa met Italië. De eurocrisis zal binnen afzienbare tijd opnieuw losbarsten.

Daar zijn twee oorzaken voor: Enerzijds is er de bankensector die bijzonder wankel blijft. Heel wat Italiaanse (groot)banken verkeren in de problemen.

Er zijn de giftige leningen (toxic loans) die als een tikkende tijdbom fungeren. Minimaal 300 miljard euro bedragen de problematische uitstaande schulden momenteel.

Vooral Zuid-Italië is blootgesteld aan grote hoeveelheden non performing loans. In sommige regio’s loopt het percentage toxische leningen op tot wel 40 procent van het totaal.

Vroeg of laat moeten al die schulden afgeschreven worden en staan de banken weer op instorten. Net als bij Griekenland zal dan gevraagd worden aan de overige lidstaten van de eurozone om bij te springen. Duitsland heeft al laten weten dat ze hier weinig voor voelt.

Echter, in het verleden gebeurde altijd hetzelfde: Iedere keer doen de Duitsers stoer en zeggen ze dat ze niet langer – als grootste lidstaat – willen opdraaien voor de schulden van andere eurolanden.

Het blijft iedere keer bij woorden. Want na een tijd van spierballen rollen, komt Duitsland toch altijd met vers geld over de brug. Hetzelfde geldt trouwens ook voor landen als Nederland, Finland en België.

Naast de financiële problemen in de bankensector, is er bijkomend in Italië een probleem met de werkloosheid. Vorige week waren er positieve berichten. De werkloosheid in de Eurozone zou namelijk afnemen.

Wat ‘gemiddelden’ echter niet laten zien in de statistieken, is dat aan het uiteinde (Griekenland en Italië) er zich rampen blijven voordoen. Net als in Griekenland zit bijna 1 op 2 jongvolwassenen in Italië zonder job.

Jongeren die wel nog een baan hebben, hebben bovendien buitensporig vaak tijdelijke contracten, contracten met weinig uren en functies onder hun niveau. ‘De crisis heeft de scheiding tussen jongere en oudere werknemers verscherpt’, zegt arbeidsmarkteconoom Francesca Bettio van de Universiteit van Siena in Het Financieele Dagblad.

De crisis zorgt dan ook voor een steeds scherpere tweedeling in de samenleving: Enerzijds zijn er de ouderen die nog banen hebben, anderzijds de jongeren die buiten het betaalde arbeidscircuit blijven.

Italië is een van de landen waar de vergrijzing het felste toeslaat. Vraag is of de jonge Italianen ook nog eens de kosten van de extra uit te keren pensioenen en gezondheidszorg willen dragen.