Nobelprijswinnaar Economie zit in de zak van Hillary Clinton

Jozeph Stiglitz is een van de bekendste economen ter wereld. De neokeynesiaan is een lieveling van links. Hij klaagt al jaren de ongelijkheid binnen de Verenigde Staten aan.

Toch wist Stiglitz sinds kort ook rechtsere krachten gelukkig te maken. De Amerikaan stelt namelijk dat de Eurozone onmogelijk kan overleven. De euro moet geslacht worden om de EU enigszins overeind te kunnen houden.

Op zich is de analyse van de econoom, die in 2001 de Nobelprijs Economie kreeg, niet nieuw. Velen kwamen jaren geleden al tot dezelfde analyse. Toch is het een duw in de rug van de eurosceptici wanneer iemand uit onverdachte hoek bevalt van anti-euro-sentimenten.

Stiglitz bracht woensdag een bezoek aan het Europees Parlement in Brussel. Daar sprak hij twee uur in het PANAMA-comité, dat zich bezighoudt met belastingontduiking en belastingontwijking.

De neokeynesiaan klinkt optimistisch en gelooft dat de strijd tegen fiscale taxplanning gewonnen kan worden. Een vrij beleid voor lidstaten, op vlak van fiscaliteit, vindt Stiglitz een slecht idee.

Vrije concurrentie zorgt volgens hem voor een ‘race to the bottom’, waardoor bedrijven bijna geen belastingen meer zullen betalen. De rekening zal vervolgens worden doorgeschoven naar de werknemers (via toegenomen lasten op arbeid).

De economist gelooft dus in een soort van mondiaal belastingbeleid waarbij landen verplicht worden samen te werken en bankgegevens uit te wisselen.

Stiglitz kreeg in het EU-parlement vragen over het belastingbeleid in Amerika. En zo verschoof de discussie al snel naar de plannen van de nieuwe president, Donald Trump. De econoom steekt zijn afkeer voor Trump niet onder stoelen of banken.

Pijnlijk werd het dan ook toen politici hem verweten dat hij zelf weinig tot niks heeft ondernomen tegen belastingontduiking, toen hij adviseur was binnen de Regering onder leiding van Bill Clinton.

Zijn eenzijdig schieten op de Republikeinen breekt de Nobelprijswinnaar zuur op. Zeker toen een Brits politicus de vraag stelde of Stiglitz zijn mening kon geven over de belastingconstructies van de Familie Clinton, en hun bijbehorende stichtingen.

Weinig verbazend, maar daarom nog wel even laf: Stiglitz wenste niet in te gaan op deze laatste vraag. Of hoe de ‘groten der aarde’ heel klein kunnen zijn.