Goudvoorraad Duitsland terug in eigen land, ontbinding Euro volgende stap?

De officiële mededeling die verspreid werd door de Bundesbank afgelopen week lijkt op het eerste zicht niet zo belangrijk. Deze ging namelijk over het repatriëren van de goudvoorraden welke grotendeels voltooid werd, dit sneller dan oorspronkelijk gepland. Maar schijn bedriegt…

Goud is sinds de oudheid een gewild edelmetaal welke in onzekere tijden een houvast kan bieden bij beleggingen. Het is tevens een onderpand voor leningen die uitgegeven zijn of bij het creëren van geldvoorraden. Vroeger was de geldvoorraad rechtstreeks gelinkt aan de hoeveelheid goud, een gegeven wat tegenwoordig niet meer het geval is.

De aankondiging dat de repatriëring grotendeels voltooid zou zijn, zou echter een signaal moeten zijn om na te gaan waarom dit alles in gang werd gezet. Beursindices zijn momenteel in stijgende lijn en de crisis is langzaam aan het stabiliseren op het eerste zicht. Desondanks wenst Duitsland om de goudvoorraden terug te brengen en hierbij de veiligheid van de New York Federal Reserve in vraag stellend. In totaal werd reeds 583 ton goud teruggebracht, komende uit New York en Parijs. Deze is nu ondergebracht in kluizen te Frankfurt.

Talrijke geruchten doen de ronde over dit gehele project al is één ervan bijzonder hardnekkig en meer geloofwaardig dan alle andere. Indien dit alles klopt valt mogelijks het gehele financiële plaatje in elkaar en kan de wereldeconomie daveren op zijn grondvesten. Dit gerucht wordt mede ondersteund door diverse analisten en persagentschappen zoals Reuters welke zich baseren op voorgaande feiten.

In het verleden is goud vaak gebruikt als onderpand van de eigen munt om deze stabiel te houden en goed in de markt te kunnen plaatsen. Nu Duitsland lid is van de Eurozone is dit van ondergeschikt belang al is net dit laatste mogelijks de reden waarom de grote voorraden goud terug worden gerepatrieerd.

De Eurozone is momenteel niet stabiel te noemen en heeft diverse leden welke ofwel zware financiële problemen ondervinden ofwel zelf een exit wensen door een (groot) gedeelte van hun bevolking. Onder meer Griekenland en Portugal worden enkel in leven gehouden zolang Duitsland de financiële kraan wil openhouden. Andere leden zoals Italië, Spanje en Frankrijk kunnen op dit moment niet overleven met een sterke Euro en zetten dan ook grote druk om deze kunstmatig laag te houden.

De kans is reëel dat de Eurozone de komende decennia implodeert. Dit door een onhoudbare situatie met de zwakkere leden welke een te grote kostprijs eisen, een te groot verschil tussen de meer Noordelijke Euroleden en de Zuidelijke Euroleden, of het uiteenspatten van de Europese Unie. De toestand in Frankrijk (verkiezingen), Italië (financiële problemen) of Spanje (financiële problemen) kunnen de situatie snel doen omslaan.

Wat echter meer en meer als een mogelijkheid aanzien wordt is een exit van Duitsland uit de Eurozone. Hierdoor zou de Eurozone de facto onthoofd worden waarbij tal van andere leden een direct exit zullen overwegen. Om een nieuwe Duitse Mark in te voeren moet Duitsland echter competitief zijn, goede relaties met de buurlanden hebben en een stabiel onderpand hebben voor een nieuwe munt.

De eerste voorwaarde, competitief zijn is al enige tijd voltooid. De relaties met de buurlanden zijn optimaal waarbij een reële mogelijkheid bestaat dat landen als Nederland, Oostenrijk, Luxemburg of Denemarken betrokken zullen zijn in deze nieuwe Duitse Mark. Enkel Frankrijk en het deelgebied Wallonië zijn niet op eenzelfde niveau als Duitsland qua economie en competitiviteit. De derde voorwaarde, een voldoende groot onderpand is sinds het repatriëren van de goudvoorraad aanwezig.

Het enige wat nu nog ontbreekt is de figuurlijke trigger om een exit te overwegen. Deze kan er mogelijks komen bij de aankomende Duitse verkiezing welke samenvallen met een escalerende Grexit-situatie. Hopelijk is dit alles niet het geval voor de Eurozone al wijzen meer en meer analisten op een zeer gespannen situatie binnen Europa en de Eurozone.

Een situatie die geen decennia meer kan aanslepen zonder grondige structurele hervormingen. Aangezien de Zuiderse landen geen enkele behoefte zien om zichzelf los te weken van het financieel infuus is een break-up de enige goede uitweg voor een land als Duitsland. Dit helaas met een stevige kostprijs al is deze lager dan het blijvend financieren van de Zuidelijke Euro-staten.

Bronnen:

http://www.cnbc.com