De (nationalistische) mythe van de economische autarkie: Russen lusten geen Russisch fruit

Autarkie is in anti-globalistische middens een aanlokkelijke utopie: de idee dat een land volledig zelfvoorzienend kan zijn en in geen enkel opzicht afhankelijk hoeft te zijn van import uit het buitenland.

In Rusland is dat idealisme bon ton in de hoogste politieke middens. “Het Westen verrot (ons)”, een oud Sovjet-gezegde, duikt weer de kop. Wie Westerse goederen verkoopt, is geen patriot. Een Rus koopt, eet, drinkt Russisch. Rusland heeft het Westen niet nodig om zich economisch te ontwikkelen.

Op het eerste zicht is dat niet zo ver gezocht. Rusland heeft een enorm landbouwareaal, enorme uitbreidingsmogelijkheden, enorme energiereserves en een relatief kleine, geconcentreerde bevolking. En met de sancties en tegensancties leken de omstandigheden perfect om te experimenteren met autarkie: de binnenlandse vraag naar zuivel, groenten en fruit explodeerde.

Moskou subsidieerde boeren en de rentelast op hun leningen waardoor boeren artificieel goedkope koeien konden kopen en stallen konden bouwen.

Het Kremlin dacht dat de uitbreiding van de Russische zuivelmarkt de prijzen op natuurlijke wijze naar de gesubsidieerde prijs zou brengen. Het resultaat zou dan zijn dat er alleen Russische melkproducten in de rekken zouden liggen, aan competitieve internationale prijzen.

Het eerste lijk dat uit de kast viel was de massale namaak in zuivelproducten. Tussen de 11 en 50% (!) van de zuivelproducten zou te vet zijn, of verboden producten bevatten. Wanneer de vraag naar domestieke producten explodeert, zien mensen met kwade bedoelingen natuurlijk hun kans schoon om inferieure producten op de markt te gooien.

Bovendien werd zwaar gespeculeerd met runderen, landbouwareaal en stalcapaciteit, waardoor veel boeren snel vee en land aankochten zonder dat ze de intentie of mogelijkheden hadden om de productie op te drijven.

Ook de fruitteelt kampt met hetzelfde probleem: de domestieke vraag naar fruit is geëxplodeerd, maar Russische fruitboeren slagen er ondanks riante subsidies en overheidsgaranties niet in om aan die vraag te voldoen.

Sterker nog: de Poolse fruitexport naar Rusland (via Wit-Rusland) is gevoelig gestegen met bijna 100%.

De Russische consumenten eisen een bepaalde fruitkwaliteit waaraan de Russische fruitbedrijven nu eenmaal niet aan kunnen voldoen. De Russen zijn misschien wel patriotten, maar niet zodanig patriottisch dat ze minderwaardig fruit willen eten.

Een belangrijke les voor mensen die geloven in autarkie: alles heeft een prijs, ook vaderlandsliefde.

Bron: Onet Biznes

Foto: TJH1976