De euro is onomkeerbaar. Tot hij ontploft.

Tijdens zijn bezoek aan het Europees Parlement sprak de voorzitter van de Europese Centrale Bank afgelopen maandag over de toekomst van de euro. Belangrijk was om tussen de lijnen te lezen wat Mario Draghi bedoelde…

Dat er voorlopig geen einde komt aan het massaal opkopen van overheids- en bedrijfsobligaties, door de ECB, is zonneklaar. De inflatiecijfers mogen dan wel gestegen zijn, toch is dat geen reden om het monetaire beleid stop te zetten, aldus centraal bankier Draghi.

De ECB-baas wees er op dat de stijging van de inflatie, richting 2%, voor een groot deel te verklaren valt door de gestegen energieprijzen (vooral olie) sinds het najaar van 2016. Maar, als deze prijzen weer zakken, dan valt bijgevolg ook de stijging van de levensduurte terug.

Mario Draghi gaf toe dat het lage rentebeleid risico’s inhoudt, onder andere voor pensioenfondsen en verzekeringsfondsen, die hun beloftes in de huidige macro-economische omgeving maar moeilijk kunnen nakomen.

Interessant werd het toen de eurosceptische volksvertegenwoordigers het hadden over het mogelijke einde van de euro. Politici wilden weten hoe landen, die uit de muntunie stappen, hun inleg bij de ECB terug krijgen.

Het antwoord van de ECB was eenvoudig: Niet. Draghi stelde geïrriteerd dat de euro voor altijd zal moeten blijven bestaan en dat dit proces niet omkeerbaar is.

Volgens Super Mario moeten er Europese verdragen veranderd kunnen worden om zo een verdere integratie van de Economische en Monetaire Unie (EMU) te bekomen.

In het verleden bestond de EMU rond gemeenschappelijke regels, in de toekomst moet de nadruk komen te liggen op extra gemeenschappelijke instituten.

Draghi doelt hiermee op het in het leven roepen van één grote ‘badbank’ voor de Eurozone, het verder integreren van de bankenunie op korte termijn, een Europees IMF en bijkomende begroting voor de Eurozone met een eigen superminister voor de hele muntunie.

Daarmee plaatst de Europese Centrale Bank zich min of meer op dezelfde lijn als de drie klassieke fracties van socialisten, liberalen en christendemocraten in het Europees Parlement.

Of hoe de ECB steeds minder een onafhankelijke bank is en steeds meer een politiek…