Na 10 jaar strijd slaagde dit land erin om het IMF en de Wereldbank aan de deur te zetten

Evo Morales, sinds 2006 de populistisch-linkse leider van het Zuid-Amerikaanse Bolivië, heeft een moedige, maar gevaarlijke beslissing genomen. Hij heeft – naar eigen zeggen definitief – de financiële band tussen zijn land en het internationale grootkapitaal, vertegenwoordigd door het IMF en de Wereldbank, doorgeknipt.

Bolivia had decennialang een instabiele politieke cultuur, wat gepaard ging met diepe economische crises, waardoor het IMF en het de Wereldbank de afgelopen 30 jaar quasi permanent aan de regeringstafel zaten. Sinds 2006 is die invloed stelselmatig afgebouwd en behoort volgens de president nu volledig tot het voltooide verleden.

Sinds Morales in 2006 aan de macht kwam zijn de publieke uitgaven met maar liefst 45% gestegen. De publieke schuld van het land is echter gedaald van een schamele 41 tot verwaarloosbare 31%.

In tegenstelling tot dat andere arbeidersparadijs in Zuid-Amerika, Venezuela, gaat het in Bolivië vrij goed, al blijft de modale Boliviaan vrij arm. Maar de economie doet het goed genoeg om opgenomen te worden in de vrijhandelszonde van semi-vrije markteconomieën in Zuid-Amerika, de Mercosur.

Evo Morales dankt zijn politiek succes en populariteit deels aan zijn (enigszins uitgemolken) vete met de Wereldbank. In 2000 begon zijn politieke strijd, als activist tegen de privatisering van waterrechten. Die wetgeving werd geschreven door de Wereldbank, maar werd onder druk van Morales en zijn beweging van kleine (voornamelijk inheemse) boeren tot dusver succesvol tegengehouden.

Als gevolg daarvan maakte hij de totale onafhankelijkheid van het internationale grootkapitaal zijn absolute politieke topprioriteit. Daarvoor moesten al te ambitieuze socialistische projecten vaak wijken, maar dat is tot op heden een succesvolle strategie gebleken.

Al moet gezegd dat Bolivië geen paradijs is. De meeste Bolivianen zijn straatarm en het gebrek aan competitie in de watermarkt zorgt ervoor dat de arme Bolivianen heel veel moeten betalen voor drinkwater dat niet altijd even zuiver is.

Morales staat er echter voor garant dat geen enkel buitenlands bedrijf een strategische sector, zoals de nutsvoorzieningen, in handen kan krijgen, en dat zij ook nooit geprivatiseerd zullen worden.

Verder gaat het socialisme van Morales echter niet. Die terughoudendheid heeft hem nu het lidmaatschap van de Mercosur opgeleverd.

Bron: Twitter