Chinese credit gap. Hoe problematisch?

De groeivertraging in China is niet het enige probleem waarmee de Aziatische reus af te rekenen heeft. De kredietkloof nam in de jongste jaren aanzienlijk toe. Dit houdt toenemende risico’s in voor het financiële systeem.

Als er over de economische toestand in China bericht wordt in de media, dan gaat het meestal over enerzijds de dalende groei(prognoses) en anderzijds over het opkoopbeleid van China in het buitenland.

Een ander interessant gegeven is de kredietkloof (‘credit to GDP gap’) waarmee de Chinese reus zit opgezadeld. De uitstaande leningen lopen steeds verder uit de pas ten overstaan van het Bruto Binnenlands Product. Dat hangt uiteraard zijdelings samen met die dalende groeicijfers.

Punt is dat de toenemende kredietkloof ook een toenemend risico inhoudt voor het Chinese financiële systeem. Tot aan de crisis van 2009 groeide het BBP in China min of meer gelijk met de kredietverstrekking.

Sinds de mondiale financiële crisis is er een heel ander beeld zichtbaar. De uitstaande leningen (verstrekte kredieten) aan de gezinnen en bedrijven uit de (semi)privésector, nemen veel sterker toe dan de algemene economische groeitrend.

‘Liabilities’ van bedrijven waren goed voor 166% van het BBP (cijfers van 2016). Komt daar de schuldenberg van de huishoudens bij, dan bedraagt de credit gap meer dan 200 procent. Een verdubbeling is dat in een decennium tijd!

De bank voor internationale betalingen (BIS) trekt dan ook aan de alarmbel en stelt dat een kredietkloof problematisch begint te worden. De Chinezen moeten hun kredietkloof dus afbouwen. Alleen, daar wringt het schoentje.

De Chinezen hebben door hun leningen en schuldbeleid hun economische groei jarenlang kunstmatig opgekrikt (net zoals veel landen in Europa en de VS dat ook hebben gedaan). De economie wordt aan het infuus gehouden via losgeslagen kredietverstrekking. Bouw je de kredieten en leningenpolitiek af, dan daalt ook de economische groei.

Het is dus zaak dat de Chinezen – en evengoed de andere landen in de moderne wereld – leren om hun economische groei via andere wegen op te krikken, zonder steeds naar het krediet-infuus te moeten grijpen. Dat wordt een zware opdracht en bijhorend pijnlijk proces.

Bron: BIS, The Economist