Let op! Beleggen brengt risico's met zich mee, u kunt uw inleg en mogelijk meer verliezen door het hefboomeffect.

Dit bericht bevat een trade idee van een derde partij. Je bent zelf verantwoordelijk voor de opvolging van deze trades. Informatie in dit bericht is niet bedoeld als beleggingsadvies en geldt niet als aanbeveling tot het doen van enige belegging.

Kan deze politicus een tweede Griekenland vermijden?

We beleven de totale meltdown van de Griekse economie en misschien zelfs van de gehele eurozone. Onlangs waarschuwde Grieks premier Tsipras nog dat de andere Zuid-Europese eurolanden zouden volgen als Brussel Athene zou laten vallen.

Terwijl de Grieken hun zwanensirtaki dansen,  haalt Italiaans oppositieleider Matteo Salvini (Lega Nord) een oude politieke belofte van de rechterzijde boven: de vlaktaks.

Alle camera’s zijn tegenwoordig gericht op Matteo Salvini: de ietwat lompe, maar goedlachse posterboy van de rechtse Lega Nord. Onder Salvini is de Lega Nord meer dan ooit een partij met twee gezichten.

Enerzijds probeert Lega de rechterzijde te monopoliseren door haar standpunten ten aanzien van immigratie en criminaliteit te verscherpen en zich te associëren met extreemrechtse groupuscules als CasaPound. Daarmee duwt het rechtstreekse concurrenten Forza Nuova, La Destra, en Fratelli d’Italia/Alleanza Nazionale onder de 1 procent.

Anderzijds lijkt Salvini de vervreemding van de Italiaanse middenklasse en ondernemers tegen te gaan door een oude – niet ingeloste – belofte van het centrumrechtse Forza Italia in te pikken: de vlaktaks van 15%.

Daarmee wil Salvini aantonen dat Lega meer is dan een anti-vreemdelingenbeweging. Het wil zich in de markt zetten met een duidelijk rechts-liberaal economisch profiel. Het neemt zich voor om te snijden in het overheidsbeslag, de woekerende ambtenarij en de politieke/syndicale zelfbediening.

Met andere woorden: Salvini wil een Grieks scenario voor Italië vermijden. Italië mag dan wel de derde economie van de eurozone zijn, met een schuld van 133% van het BBP komt het erg dicht in Grieks vaarwater.

Anderzijds wil Salvini afblijven van de sociale zekerheid en de pensioenen, en de lonen van de ambtenaren. Nochtans een oud zeer. Dat wil zeggen dat er maar twee opties meer op tafel liggen: snijden in het overheidsbeslag, en de invoering van de vlaktaks.

Italië heeft wel het voordeel dat het een enorme competitieve industrie heeft. Geen olijven en fetakaas, maar zware industrie en spitstechnologie. Met de FIAT-groep en in het bijzonder de Europese marktleider in de sector van de landbouwvoertuigen (New Holland), is Italië geen klein bier.

Maar het land heeft wel te kampen met woekerend cliëntelisme, pestbelastingen en kapitaalvlucht. Het land steunt op enkele kroonjuwelen die al 100 jaar kroonjuwelen zijn. Nieuwe, innovatieve bedrijven zijn er niet, of delocaliseren naar het nabijgelegen Zwitserland of de kapitaalvriendelijke landen in de Balkan.

Een vlaktaks zou het einde betekenen van de wildgroei aan aftrekposten, uitzonderingen en absurde belastingvoeten. Het wordt al sinds 1994 geopperd door de rechterzijde maar is nog geen wet geworden.

De reden is tragisch eenvoudig: een vlaktaks zou ongrondwettig zijn. Artikel 53 van de Italiaanse Grondwet stipuleert namelijk dat “belastingen gebaseerd zijn op het criterium van de progressie”. Met andere woorden: om de vlaktaks in te voeren moet je in Italië eerst de grondwet wijzigen, en dat is in een land met een wildgroei aan partijen en een diepe kloof tussen links en rechts zo goed als onmogelijk.

Om die reden kreeg Berlusconi zijn vlaktaks van 15% nooit door het parlement en de senaat. Salvini wil die klip nu omzeilen door een systeem van aftrekposten in te voeren waardoor iedereen de facto 15% betaalt. Loonlasten, personenbelasting, vennootschapsbelasting en kapitaal. Wie in de hoogste schaal van 50% valt, zou via aftrekposten zijn reële afroming zien zakken naar 15%.

De vraag is of dit systeem niet veel ingewikkelder is dan het huidige, en of de administratieve inspanningen van de fiscus om het gebolwerkt te krijgen niet duurder zal zijn dan de eigenlijke opbrengst.

Hoe dan ook, er is nominale goodwill bij de rechterzijde om Italië uit Grieks vaarwater te houden. Anderzijds heeft de rechterzijde een traditie van “bluf” om meer liberale kiezers aan zich te binden met beloftes die nooit worden ingelost.

Het maakt wel pijnlijk duidelijk dat er een spanningsveld bestaat tussen noodwendige hervormingen die de Europese landen moeten wapenen tegen de veranderende economische realiteit in de 21e eeuw, en de democratische procedures, die geschoeid zijn op 19e en 20e eeuwse leest.

En het is nog maar de vraag of Salvini succesvol kan surfen op de golf van anti-parlementaristisch sentiment bij de bevolking om de vlaktaks er, onder welke vorm dan ook, door te krijgen.

Wellicht niet. Zelfs al kan Salvini een regering vormen, zal het wellicht de kant van Berlusconi op gaan: “Er zijn andere politieke prioriteiten dan besparingen en fiscale hervormingen”.

In dat geval is het alle hens aan dek, en wordt Italië wel degelijk het volgende Griekenland. Enige verschil: dan is de rechterzijde nog eens langs de kassa gepasseerd voor het schip de dieperik is ingegaan.

Bron: NEOS

Disclaimer: Deze publicatie van TradersOnly mag niet beschouwd worden als beleggingsadvies. Alle publicaties van TradersOnly zijn bedoeld als ondersteunende informatie en vormen geen beleggingsadvies, persoonlijk advies of anderszins persoonsgebonden aanbevelingen. De lezer van deze publicatie is zich bewust van de risico’s die gepaard gaan met beleggingen en handel in financiële instrumenten alsmede de mogelijke instabiliteit van de financiële markten. De lezer is zich ervan bewust dat bij beleggen in financiële instrumenten de resultaten daarvan niet gegarandeerd zijn. De waarde van beleggingen kan fluctueren. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. De disclaimer en voorwaarden zoals terug te vinden op www.tradersonly.nl zijn tevens van toepassing op deze publicatie.