Brussel en Wallonië: Griekenland van West-Europa

Franstalige politici mogen graag verkondigen dat de sociale en economische situatie er in Zuid-België op vooruit gaat. Niets is minder waar. Dat bevestigen nu ook statistieken uit Wallonië zelf.

Iweps, het Waals Instituut voor de Statistiek, trekt in een studie die maandag verscheen aan de alarmbel. De statistici en economen van het instituut onderzochten economische en sociale indicatoren op langere termijn.

De conclusie is vernietigend. Sinds 1983 is de werkloosheid in Wallonië niet gedaald. Zij is steeds op een hoog niveau blijven hangen van rond de 12 à 15 procent.

Het mag dus wel duidelijk zijn dat het Waalse gewest de de-industrialisatie nooit te boven is gekomen. De miljardentransfers (zo’n 8 miljard euro per jaar van Vlaanderen naar Wallonië) hebben de situatie dus niet doen keren. Dit is wraakroepend en toont aan hoezeer het beleid in Franstalig België ontspoort.

In meer dan drie decennia tijd is de werkloosheid ook in de Hoofdstad Brussel alleen toegenomen. Vandaag is 17,5% werkloos in het Hoofdstedelijke Gewest. De cijfers onder jongeren zijn nog veel zorgwekkender. Ook de inwijking van een massale groep allochtonen draagt bij aan de werkloosheidscijfers.

Opvallend is dat de kloof tussen Vlaanderen en ‘niet-Vlaanderen’ (Brussel en Wallonië) in de afgelopen dertig jaar – ondanks de miljardentransfers – alleen maar is gegroeid.

“In 1983 lagen de Vlaamse (10,7 procent) en Waalse werkloosheidsgraad (13,5 procent) slechts 3 procentpunten uit elkaar. De Brusselse werkloosheidsgraad bevond zich daartussen (12,2 procent).”

“In 2015 is het verschil tussen Vlaanderen en Wallonië opgelopen tot 7 punten. En, erger nog, het verschil tussen Vlaanderen en Brussel bedraagt ondertussen meer dan 12 punten.”

Wat zijn de verklaringen? De onderzoekers van Iweps laten geen spaander heel van het socialistische beleid van de vorige decennia. De arbeidsmobiliteit in Zuid-België en in de Hoofdstad is ontstellend laag.

Andere verklaringen zijn te hoge (bruto) lonen en een gebrek aan goed gekwalificeerd personeel. Heel wat Waalse en Brusselse jongeren verlaten nog steeds de schoolbanken zonder diploma.

Of hoe Brussel en Wallonië het nieuwe Griekenland in Noord-West-Europa zijn geworden. Net als bij het Griekse verhaal rond de eurocrisis moeten de Vlamingen zich de vraag stellen of ze nog langer solidair willen blijven met deze socialistische regio die er, zo is nu wel bewezen, nooit bovenop zal raken.

Bron: Iweps, Federaal Planbureau, Trends