Zal Italië volgen in eis naar meer onafhankelijkheid voor rijke regio’s?

Na Schotland en Catalonië werd er afgelopen zondag ook referenda gehouden in twee rijke Italiaanse regio’s, namelijk Veneto en Lombardije. Deze wensen weliswaar (nog) geen onafhankelijkheid maar wel een sterke mate van zelfbestuur. Een gegeven wat ondertussen opgeëist wordt door de bekomen overwinning.

Waar Catalonië en Schotland rechtstreeks streven naar onafhankelijkheid, is het in de Italiaanse regio’s Veneto en Lombardije meer te doen om een eigen zelfbestuur. Dit om de hoge inkomsten minder aan Rome af te geven waardoor de rijke regio’s hun eigen bestuur kunnen financieren. Deze beide regio’s zijn nu een welkome inkomstenbron voor het armere Italië waardoor de rest van het land in een hoek geduwd worden indien dit alles doorgaat.

Beide regio’s claimen elk ongeveer 45 miljard Euro meer af te geven aan de federale overheid dan er van terug te krijgen. Ook is er minder corruptie aanwezig en is de economie er een stuk beter aan toe dan in het Zuiden van Italië. Beide Noord-Italiaanse regio’s kunnen concurreren met de economie in West-en Noord-Europa waarbij het onderscheid met de Zuidelijke regio’s des te groter is.

Het referendum is weliswaar niet bindend maar toont toch aan dat er een duidelijke beweging aanwezig is waar de Italiaanse overheid best rekening mee zal houden in de toekomst. In tegenstelling tot het Catalaanse referendum was dit wel toegelaten door de Italiaanse overheid. Een mogelijke toegeving kan dan ook zijn om in de toekomst een deel van het centrale bestuur over te hevelen naar beide regio’s om het probleem niet verder te laten escaleren. Als dit voldoende zal zijn op termijn is echter een andere vraag.

Op dit moment zijn beide regio’s verantwoordelijk voor ongeveer 30% van het Italiaanse BNP en 25% van de Italiaanse kiezers. Constitutionele hervormingen lijken dan ook onvermijdelijk voor Italië welke nog steeds kampt met financiële problemen. Het land sleept ook een zware schuldenlast mee en staat met stip genoteerd om bij een eventuele (kleine) rentestijging in de toekomst in de problemen te geraken.

Ook andere regio’s in Italië hebben reeds een speciale status verworven in het verleden waardoor dit geen precedent zou zijn. Onder meer het Duitssprekende Trentino-Alto Adige, het Franssprekende Aosta, de eilanden Sardinië en Sicilië en de regio Frilui-Venezia Giulia. Dit alles kan er dan ook voor zorgen dat Lombardije en Veneto sneller toegevingen kunnen verkrijgen.

Voor de Italiaanse overheid zou het wegvallen van de inkomsten uit beide regio’s zware problemen veroorzaken. Het land heeft geen enkele marge op de begroting waardoor het wegvallen van enkele miljarden direct bespaard moet worden in andere sectoren zoals de gezondheidszorg of de pensioenen. Er valt ook te verwachten dat een mogelijk zelfbestuur van beide regio’s ervoor zal zorgen dat de economie er sneller groeit dan in de rest van Italië wat het verschil nog verder zal vergroten.

Ironisch genoeg evolueert Europa opnieuw naar het Middeleeuwse concept waarbij machtige regio’s samenklitten. Ondanks het samenvoegen van gehele regio’s blijft deze bevolkingsgroepen eeuwen erna nog steeds het Europese beleid bepalen. Onder de mantel van de Europese Unie zal dit vermoedelijk steeds meer toenemen waarbij het einde nog lang niet in zicht lijkt te zijn. Denken we maar aan Catalonie of Schotland maar ook aan Noord-Ierland, Vlaanderen, Baskenland, etc… .

Bronnen:

http://www.cnbc.com