skip to Main Content

Hoe een simpele website me alles gaf wat ik ooit wilde

Mijn zoontje is 9 en ik blijf er mij over verbazen hoe hard hij op me lijkt.

Net zoals mij is Sem een beetje introvert, heel erg ondernemend en gek op basketbal.

En hij heeft net zo’n hekel aan school als ik dat op z’n leeftijd had.

De strijd die hij dagelijks voert, is zo herkenbaar.

Er is maar één reden waarom ik op mijn 18de verder heb geleerd en dat was het idee dat je zonder diploma helemaal niets zou voorstellen.

Uiteraard wilde ik ook mijn ouders die al die jaren in me geloofd hadden niet teleurstellen.

Ik ben dan bank- en financiewezen gaan studeren omdat ik gepassioneerd was door beleggen.

Toen al.

Sinds mijn veertiende had ik alle boeken over het onderwerp uit de lokale bibliotheek verslonden. Meestal meerdere keren.

(het internet was toen nog veraf)

Ik zat bijna dagelijks in de bib de Financieel Economische Tijd te lezen (geld voor een abonnement had ik niet en de krant was toen nog de enige manier om geïnformeerd te blijven).

Als nu spontaan het beeld van Michael J. Fox uit Family Ties op je netvlies verschijnt, zit je er waarschijnlijk niet zo heel ver af 🙂

Michael J. Fox in Family Ties

Dus ja, een toekomst als beleggingsadviseur lag nogal voor de hand.

Bank- en financiewezen leek me de kortste en makkelijkste weg naar die droomjob.

Drie jaar studeren en klaar.

Bovendien was je niet echt verplicht om naar de les te gaan.

Er werden wel afwezigheden genoteerd maar dat was maar één keer in de week en meestal op hetzelfde uur.

Gewoonlijk slaagde ik er dan wel in om net dat uur in de les te zitten. (tot grote hilariteit bij mijn studiegenoten)

De examens waren natuurlijk een hel, maar dat is de prijs die je betaalt als je nooit in de les zit.

Ik sleepte me er eigenlijk gewoon door heen maar na drie jaar had ik dan eindelijk mijn diploma op zak.

De toekomst lachte me toe.

Ik had enorm veel kennis over de beurs (een lerares had me ooit gevraagd om haar les over te nemen en mijn medeleerlingen te onderwijzen over opties), barstte van de ambitie en kon niet wachten om eindelijk als beleggingsadviseur aan de slag te gaan.

Tijdens een sollicitatiegesprek bij een grootbank, werd me de vraag gesteld wat voor functie ik ambiëerde binnen de bank.

“Beleggingsadviseur! Ik besteed al een jaar of 7 ieder vrij moment dat ik heb aan het volgen van de beurs, het analyseren van bedrijven en het handelen in aandelen.”, antwoordde ik.

Kat in het bakkie denk je dan.

De regiodirecteur dacht me nog liggen te hebben door te vragen of ik ook eventueel interesse had in verzekeringen.

“Nee, ik leef werkelijk voor de beurs. Ik sta er ‘s morgens mee op en ga er ‘s avonds mee slapen. Als ik ergens het verschil kan maken, dan is het als beleggingsadviseur”.

Wel, een paar weken later lag die droom aan diggelen. Ik had de job niet omdat ik niet “flexibel” was.

Go figure.

Later besefte ik dat banken het belangrijk vinden dat ze met je kunnen doen wat ze willen.

They say jump and you ask: “how high?”

Maar goed, ik was nog naïef.

Ook over dat “adviseur”-deel in het woord beleggingsadviseur.

Zo ben ik ook ooit eens gaan solliciteren bij een andere grootbank waar ik van mijn stoel viel van verbazing toen me gevraagd werd om … een auto te verkopen.

“Ja, doe maar alsof we samen een proefritje aan het maken zijn en jij me als verkoper die auto probeert te verkopen”.

Ook die job kreeg ik niet. Ik was niet commercieel genoeg.

In afwachting van het vinden van mijn droomjob als beleggingsadviseur deed ik meestal wat interimjobs.

Concreet betekent dat dat je enkel maar jobs mag uitoefenen waarbij zelf nadenken optioneel is.

Saaie, afstompende jobs waar ik wild van werd.

Ik had op bepaalde momenten echt zin om met mijn hoofd tegen de muur te bonken.

Meestal hield ik het voor bekeken na enkele dagen. Als ze mij ervoor nog niet gevraagd hadden om thuis te blijven tenminste.

Ik geraakte rond die tijd ook heel erg ontgoocheld in het systeem.

De deal was: als ik een diploma zou hebben, zou ik een leuke en interessante job krijgen.

Wel, dat bleek een grote leugen.

Ik had een diploma, meer kennis dan eender wie en een burning desire.

Maar hier zat ik hersenloze activiteiten te doen tussen de meest saaie mensen die je je maar kan voorstellen.

Ik voelde mij bedrogen en erger nog … een complete loser.

Iedereen was het er de voorbije jaren over ééns geweest dat ik heel wat in mijn mars had, maar mijn carrière dreigde uit te draaien op één grote teleurstelling.

Mijn laatste hoop op een degelijke job, lag bij een kleinere, lokale bank die een beleggingsadviseur zochten voor hun kantoor in mijn woonplaats.

Ik had rond die tijd ook een eerste website online gezet waar ik mijn ideeën over de beurs deelde met anderen.

“Als dat geen mooie troefkaart was voor mijn CV, dan weet ik het ook niet meer!”, dacht ik bij mezelf.

Het lukte!

Ik kreeg mijn droomjob aangeboden en zou na een paar weken interne opleiding terechtkunnen als beleggingsadviseur in mijn eigen stad!

Mijn zelfvertrouwen kreeg een geweldige boost en ik liep een tijdje rond op wolkjes.

Het was dan toch niet allemaal voor niets geweest…

Een week of twee later had ik een gesprek met een leidinggevende die informeerde naar mijn website.

Trots vertelde ik hoe ik de site dagelijks update met nieuwe info en hoe mijn bezoekersaantallen inmiddels gestegen waren tot bijna 1.000 per dag.

Dit was in 2000 en een website was toen echt nog iets nieuw.

Ik dacht echt dat ik zwaar indruk aan het maken was, maar ik hoorde al snel dat die website onverenigbaar zou zijn met mijn job.

Ik zou de site moeten opdoeken.

“Ja, maar ik heb deze site toch vermeld op mijn CV? Jullie wisten er toch van?”, probeerde ik nog.

Het mocht niet baten.

De website moest weg of ik zou mijn job verliezen.

Wel, hou je klotejob dan maar.

Ik had behoorlijk veel tijd gestoken in die site en net nu het allemaal een beetje momentum kreeg, zou ik de stekker er moeten uitrekken?

Om dan de rest van mijn leven naar hun pijpen te dansen en beleggingsproducten te slijten alsof het om tweedehandsauto’s ging?

Ik dacht er nog niet aan.

Nee, die site was het eerste waarmee ik succesvol was in mijn carrière en ik zou wel kijken hoever ik ermee kon komen.

Ik leefde nog bij mijn ouders en had ook niet zo heel veel nodig om rond te komen.

Nog niet tenminste.

Over enkele jaren zou ik een huis gaan bouwen met mijn vriendin en dan zou er natuurlijk wel brood op de plank moeten komen.

Ik gaf mezelf 2-3 jaar om uit te zoeken of ik geen bedrijf kon bouwen rond die site van me.

Makkelijker gezegd dan gedaan.

E-commerce was toen zo goed als onbestaande. Ik weet zelfs niet of het woord al bestond.

Het idee leefde indertijd nog dat het internet “gratis” moest zijn. Dat was geen plaats voor commerce.

Reclame verkopen op je site kon nog net en deze markt begon zich relatief sterk te ontwikkelen.

Maar met amper 1.000 bezoekers per dag nam geen enkele adverteerder je eigenlijk echt serieus.

Bovendien had ik ook helemaal geen technische kennis.

Ik had een student goed geld betaald om mijn site online te krijgen maar verder wist ik er helemaal niets vanaf.

Microsoft had echter een programma -Frontpage- waarmee je relatief éénvoudig webpagina’s kon maken.

Die software werkte een beetje zoals Word en na wat oefenen, lukte het me om een éénvoudige pagina online te krijgen.

Mooi zag het er allemaal niet uit, maar ik had nu een site die ik zelf kon updaten en daar was het me om te doen.

Je moet weten dat breedband nog helemaal niet was ingeburgerd.

Als je online ging, deed je dat met een modem via je telefoonlijn. Telefonisch was je dan onbereikbaar want surfen en bellen tegelijk ging niet.

Bovendien was het pokkeduur om overdag online te gaan. Pas na 19u werd het goedkoper.

Om kosten te besparen, ging ik dagelijks maar één uur online. Tussen 19 en 20u.

Ik trok mijn mails binnen en downloadde alle artikels die ik wilde lezen naar mijn harde schijf.

Al deze info werd gedurende de volgende dag bestudeerd en ik werkte ook -helemaal offline- aan mijn site.

‘s Avonds ging ik dan weer online om mijn site up te loaden en nieuwe content te zoeken.

Het was echt zoeken zoeken naar een business model maar op een dag zag ik hoe een Amerikaanse internetondernemer (Declan Dunn) omzet realiseerde door een ebook online te verkopen.

Hij verkocht die ebook -eigenlijk was het niet meer dan een PDF- voor $67 en ik was gefascineerd door de manier waarop hij dat benaderde.

Terwijl het zo’n beetje als een gouden regel gold dat alles op het internet gratis moest zijn, was hier iemand die een ebook verkocht voor $67.

$67! Voor een boek!

Dit zorgde voor 2 enorme eye-openers bij me:

1) Zo’n ebook kost je helemaal niets om te reproduceren. 100% van je omzet is winst.

2) Mensen zijn wel degelijk bereid om te betalen voor goede info … je moet het alleen op de juiste manier aan de man weten te brengen.

Als mensen bereid zijn om $67 te betalen voor een digitale boek, zou er dan misschien ook een markt zijn voor een digitale nieuwsbrief?

Mijn idee was om maandelijks een nieuwsbrief te versturen naar betalende abonnees. Ik noemde de publicatie “SMART Capital” en voor 49 euro kreeg je de nummers een jaar lang toegestuurd.

Al waren er ook heel wat twijfels.

Om het met de woorden van mijn moeder te zeggen: “als het zo simpel zou zijn, deed iedereen het”

En ja, dit leek een heel erg simpele manier om omzet te draaien met mijn website.

Waarom deden anderen dit niet, vroeg ik me af?

Misschien zou het in België en Nederland niet werken? Is het typisch iets Amerikaans?

Ik zou het natuurlijk ook gewoon kunnen proberen.

Ik was al wel zo slim geweest om bezoekers die mijn site bezochten te vragen om hun e-mailadres achter te laten zodat ik hen mijn nieuwsbrief kon sturen.

Ook dat bleek in die tijd nogal vooruitstrevend.

Iedereen leek alleen maar gefocust te zijn op eyeballs.

Meer bezoekers voor je site, daar ging het allemaal om.

(een beetje zoals het vandaag alleen maar lijkt te gaan om volgers op social media…)

Ik vond echter een e-mailadres veel waardevoller dan bezoekers.

Als ik iemand zijn adres had, kon ik ‘m contacteren wanneer ik wilde.

Ik had dan de touwtjes in handen en zou niet meer afhankelijk zijn van mensen die toevallig mijn site bezochten.

(dat bleek later ook een enorme troef toen Google het zoekalgoritme om de haverklap veranderde. De éne dag stond je bovenaan voor je zoektermen en de andere dag stond je niet ééns meer op de eerste pagina).

Zo’n 6.000 beleggers kregen inmiddels mijn gratis nieuwsbrief en dit zou misschien voldoende abonnees kunnen opleveren voor de betalende editie?

Ik had goed gekeken naar de marketing die Declan Dunn gebruikte voor zijn ebook en ik had verder ook wat boeken gelezen over direct marketing.

De meesten hadden het toen nog niet door, maar het internet was eigenlijk het direct marketing medium bij uitstek.

Je moest geen postzegels kopen om je marketing te versturen en je kon ook makkelijk diverse benaderingen proberen om te kijken welke het beste zou werken.

Veel benaderingen had ik gelukkig niet nodig.

SMART Capital was meteen een schot in de roos.

Na een jaar had ik al meer dan 1.000 betalende abonnees.

Gerekend aan 49 euro per jaar levert me dat een mooi inkomen op.

Ik verdiende in ieder geval minstens even veel dan die klotejobs van het voorbije jaar me hadden opgeleverd.

Terwijl ik toch iets kon doen waar ik mijn volledige passie in kwijt kon.

Life was good.

Ik sliep ‘s morgens tot een uur of tien, werkte een paar uurtjes en ging enkele keren per week op café met mijn vrienden.

Toen Google echter het jaar nadien Adwords lanceerde, kreeg mijn bedrijfje een enorme boost.

Uit de direct marketing boeken had ik namelijk geleerd dat je enorm hard kon groeien als je wist hoe je je marketingkosten snel kon terugverdienen met productverkopen.

De formule was eigenlijk heel erg éénvoudig (maar vreemd genoeg hebben de meesten dit tot op de dag vandaag nog steeds niet door!)

Zolang de kostprijs van een lead kleiner zou zijn dan de lifetime value van die lead, zou je geld verdienen en er goed aan doen om je winsten constant te herinvesteren in het verwerven van nieuwe leads.

Als je 50.000 euro omzet realiseert met 6.000 e-mailadressen, brengt één e-mailadres je gemiddeld 8,33 euro op.

Aangezien Google Adwords nog relatief nieuw was, bleek het enorm goedkoop om er te adverteren.

Ik had een simpele lead gen website gemaakt die volledig gericht was op het verzamelen van zoveel mogelijk leads (emailadressen).

Vervolgens ging ik via Adwords advertenties plaatsen die bezoekers naar mijn lead gen site brachten.

Gemiddeld betaalde ik zo ongeveer 1 euro per lead.

Leads die mij dan weer 8,33 euro opbrachten aan productverkopen.

Holy shit!

Als belegger wist ik natuurlijk iets over ROI, maar dit was ongezien.

Iedere euro die ik investeerde in ads via Google, brachten mij binnen het jaar meer dan 8 euro op.

(en nog vele jaren daarna)

Wat doe je dan?

Je koopt zoveel mogelijk ads als je kan!

Je investeert een euro, krijgt er acht terug en herinvesteert de overige 7 euro in nieuwe ads.

Als dat vliegwiel eens aan het draaien gaat, krijg je een exponentiële groei.

En dat is precies wat er gebeurde met SMART Capital.

Ik maakte er een wekelijkse publicatie van en verhoogde de prijs stilletjes naar 249 euro per jaar.

Het abonneebestand groeide aan tot bijna 5.000 betalende lezers en de cash flow die deze publicatie me opleverde, herinvesteerde ik een nieuwe projecten (zoals TradersOnly) die eigenlijk nog succesvoller werden.

Het geeft me kans om vandaag eigenlijk vooral nog bezig te zijn met het investeren in bedrijven van anderen.

Ik werk ondertussen aan mijn eigen investeringsmaatschappij, een ambitie die ik al koesterde sinds ik voor het eerst over Warren Buffett en Berkshire Hathaway hoorde.

En het is eigenlijk allemaal begonnen met één simpele website die het net even anders deed dan alle anderen.

Een site met een heel duidelijke focus en 100% gericht op het generen van leads.

Daar begint het allemaal mee online, en laat dat nu net nog steeds zijn wat de meeste websites hooguit als bijkomstigheid zien.

Back To Top

2-3x per week een gratis beurstip in je mailbox?

(49.938 beleggers gingen je reeds voor)

Gratis boek: het eindspel van ons financieel systeem

Maarten Verheyen waarschuwde zijn lezers voor de crisis in 2008, is ervan overtuigd dat het huidige systeem gedoemd is om te mislukken en vreest dat de eindfase zeer dichtbij is nu.

Wat kan je doen om je vermogen te beschermen als het huidige systeem tegen de rotsen knalt?

Hoe kan je vermijden dat je uit het oog van de storm blijft?

Dat en veel meer ontdek je in het ebook dat Maarten gratis voor je beschikbaar heeft.